D E M E N T I E - V R I E N D E L I J K / by Romi Tweebeeke

Hans heeft Alzheimer. ”Aan de buitenkant zie je niets”, zegt zijn vrouw. “Hij is gezellig en veel mensen hebben het niet in de gaten”. Samen met zijn Irene geniet hij nog vol op van het leven. “De diagnose kreeg hij vier jaar geleden, maar ik weet het eigenlijk al acht jaar” vertelt Irene. Hans is eerlijk en intelligent. “Als wij nieuwe mensen ontmoeten, waarvan ik weet dat we hen wellicht nog een keer zullen tegenkomen, dan vertel ik gewoon wat er mankeert". Hij schaamt zich nergens voor en gaat ook gewoon alleen op pad, wel met een GPS systeem natuurlijk.
Het gebeurt wel eens dat hij net op zijn fiets stapt en plotseling niet meer weet wat zijn plan was. Dan belt hij Irene en samen lachen ze hierom. Angst voelt hij niet en teveel vooruit denken is ook niet hun ding. Zijn agenda en planning staat in een Ipod, Zijn befaamde Ipod hangt in een heuptasje om zijn middel. Samen met zijn vrouw zit hij bij verschillende groepen met ‘lotgenoten’ en is hij vastberaden om zo lang mogelijk actief te blijven en ook andere mensen te helpen. Terwijl we samen in de achtertuin koffie drinken kijkt hij regelmatig omhoog, naar de zon. Het is een mooie lente dag en hier geniet hij iedere seconde van.

We maken met zijn drieën een wandeling en praten ondertussen over het landschap, zijn kinderen, werk en natuurlijk de diagnose. Ruikend aan een paardenbloem en zichtbaar genietend van de natuur en elkaar, zo fotografeer ik Hans & Irene. 

“Wij houden van dansen”. Ik grijp deze kans en bij thuiskomst vraag ik of ze voor mij willen dansen. “Geen probleem, wij dansen overal op, zonder moeite!” Hans wil het liefste op de cd van Status Quo dansen, maar Irene worstelt een beetje met de apparatuur. Hans zegt: “Ja, dat soort dingen deed ik vroeger allemaal, maar ik weet niet meer hoe het werkt”. Het raakt me, vooral omdat hij blijft glimlachen. Hans is voor mij een eeuwige levensgenieter. Ik vraag hem of hij hier niet mee zit. “Nee, ik heb mij er bij neergelegd, dat moet ook wel anders is er een geen klap meer aan!” Skyradio klinkt uit de speakers: “You're beautiful, that's for sure You'll never ever fade’”, zingt Nelly Furtado in het liedje Bird. Toepasselijke en mooi. Zachtjes neuriet Hans mee, Ineke lacht. Dit is liefde. Het moet gek hebben gevoeld, om zo te dansen in je eigen huis, met een fotograaf in de hoek van de woonkamer.

Een halve middag fotograferen is eigenlijk te kort. Bij vertrek dank ik Hans en Irene. Tegen Hans zeg ik: “Blijf vooral zo van het leven genieten!” Eenmaal terug in de trein merk ik dat het bezoek mij toch heeft geraakt. Ik voel dat ik zoveel meer dan ‘alleen maar’ een fotograaf ben.

 

 

tekst & foto door Romi Tweebeeke

Deze reeks verhalen/portretten maak ik in opdracht van Alzheimer Nederland & PGGM
Wil je zelf iets betekenen? registeer je dan op www.samendementievriendelijk.nl