B E N I D O R M 2.0 - D A G 1 & 2 / by Romi Tweebeeke

DAG 1
Vanochtend was ik niet meer de jongste in het vliegtuig. Waar de vorige keer nog een koektrommel rond ging en mensen elkaar bij de voornaam kende, leken het nu vooral onbekende van elkaar. Verschillende generaties zaten in een vliegtuig. Of dit komt doordat het een zaterdag vlucht was of omdat overwinter seizoen afgelopen is weet ik nog niet. Uren loop ik buiten, met mijn camera. Benidorm is en voelt anders, ik zie minder mensen in een scootmobiel, meer jonge gezinnen, het is drukker en natuurlijk warmer. Ondanks dit voelt het voor mij toch ook een beetje als thuiskomen. Ik ga er van van genieten, net als deze meneer. Morgen ga ik echt op pad!

DAG 2

Met een stapel papieren in 3-talen (dit moet i.v.m. privacy) en vol goede moed vertrok ik naar het Resort. Ik had een duidelijk voornemen: actief mensen aanspreken en fotograferen. Wie zijn de bewoners en hoe gelukkig zijn ze hier? Het luxe resort ligt aan het randje van Benidorm en is omringd door groen. Een prachtige plek, met zwembaden, beweegtuinen, jeu des boules banen etc. Alles om gelukkig oud te worden. Maar vandaag was het rustig, om eerlijk te zijn: te rustig. Fotograferen kwam er niet echt van en de mensen die ik aansprak vonden het geen goed idee. Hierdoor zakte de moed snel in mijn schoenen en gaf ik het op. Ik ging over op pen en papier en schreef over o.a. over een te klein gehoorapparaat waar in een groepje over werd gesproken. Plus over mijn ontmoeting met een Nederlands sprekende proefbewoner. Volgens hem was er vandaag niks te beleven. ‘Ja af en toe een oud vrouwtje met een keffertje, meer niet’. Ik heb het oude vrouwtje met het keffertje gezocht maar niet gevonden. Zoals de proefbewoner zei toen ik de wijn om elf uur afwees: Dan ben je nog niet klaar voor Benidorm!

Na vijf uur resort vertrok ik zonder ook maar één portret te hebben genomen weer terug richting de binnenstad. Balen want omdat mijn tijd hier beperkt is, heb ik het gevoel dat ik moet presteren. Via de gemeente heb ik een lijstje met beweegtuinen gekregen, dus ik besloot om flink door te stappen en een nieuwe plek op te zoeken. Een fantastisch tuin met knalgeel, mooie apparaten en een geweldig lelijke skyline op de achtergrond. Alles om het perfecte beeld te maken van iemand die zich flink staat uit leven op een van de apparaten. Helaas, ook hier werd mijn geduld op de proef gesteld. Geen mens te bekennen, ik heb gewacht en gewacht. Maar het bleef stil. Uit pure wanhoop heb ik mijzelf en mijn lieftallige assistent maar gefilmd. Dus geen foto maar een filmpje vandaag. Gewoon omdat het kan en omdat een beetje zelfspot niemand kwaad doet.

Rond vijf uur liep ik eindelijk weer op mijn favoriete plek: de boulevard. De plek waar iedereen flaneert. Ik kon weer op jacht om vervolgens te stranden in een Spaans eetcafe waar flink werd gedanst. Dansen, een onderwerp wat op de een of andere manier maar blijf terug keren binnen mijn werk. Dat dansen op de Zondagmiddag schijnt hier heel gewoon te zijn. Foto’s hiervan volgen later.

Morgen keer ik nog eenmaal terug naar het resort, ik begreep van de baliemedewerker dat er op Maandag meer gebeurt. Er werd gesproken over midgetgolf. Hopelijk met een grote opkomst!